ให้ผลเป็นสุข บาปให้ผลเป็นทุกข์

กรรมที่ตนทำมาแล้วแต่อดีต จะแก้ไม่ได้ต้องยอมรับผลกรรมนั้นโดยดี

กรรมใด แล้วก็ต้องรับผลของกรรมนั้น เพราะการทำกรรมจะใช้คนอื่นทำแทน หรือจะรับผลแทนกันไม่ได้ เพราะทุกคนต่างก็เป็นทายาทของกรรม มีกรรมเป็นของตน ส่วนทรัพย์สมบัติ พ่อ แม่ ลูก ผัว เมีย ญาติพี่น้องไม่ใช่สมบัติของตน เพราะตายแล้วก็จากกันไป แต่กรรมที่ทำแล้วเท่านั้นที่เป็นสมบัติของตน เพราะกรรมจะติดตามตนไปทุกหนทุกแห่งจนกว่าจะเข้าสู่พระนิพพาน

คำสอนของพระพุทธเจ้าเป็นความจริงเพราะเป็นสัจธรรม ทั้งเป็นธรรมที่ขัดเกลากิเลส เป็นสัลเลขธรรม ทั้งเป็นธรรมที่นำสัตว์ออกจากทุกข์เป็นนิยานิกรรม เป็นธรรมที่สงบจากเพลิงกิเลส และเพลิงทุกข์ทั้งปวง เป็นสันติธรรม ต้องเชื่อเหตุผลความจริงอย่างนี้ จึงจะเกิดตถาคตโพธิ์ศรัทธา

เพราะฉะนั้น ศรัทธาถ้าเชื่อในเหตุผลเหล่านี้ จึงจะเป็นปัจจัยให้เกิดปัญญา ทำให้เข้าใจว่า

การทำกุศลทุกอย่าง จะต้องทำเพื่อขจัดกิเลสให้หมดไปเพื่อให้พ้นจากทุกข์ การทำบุญจึงไม่ต้องหวังผลตอบแทน เพราะทำเหตุอย่างไรก็ย่อมได้ผลอย่างนั้นอยู่แล้ว ไม่ต้องไปขอให้เกิดกิเลสอีก จะทำให้บุญนั้นได้อานิสงส์น้อย ส่วน บุญที่ทำแล้วได้อานิสงส์มาก จะต้องทำบุญให้มีเจตนา ครบ ๓ กาล คือก่อนทำบุญต้องมีใจยินดีเต็มใจทำ รู้ว่าการทำบุญเป็นการฝังขุมทรัพย์ให้ติดตามตนไป ทำให้มีความสุขในภายหน้าได้ ขณะให้เป็นสาระ ครั้นทำบุญแล้วก็ต้องนึกถึงบุญนั้นบ่อย ๆ ทำให้เกิดความปลื้มใจ เพราะได้ทำตามคำของบัณฑิตที่กล่าวว่า การทำบุญเป็นการดี เพราะการสั่งสมบุญนำสุขมาให้ และบุญนั้นเราก็ได้ทำสำเร็จประโยชน์แล้วด้วยดี ทำให้ได้กุศลเพิ่มขึ้นมากมาย เพราะฉะนั้นเป็นชาวพุทธจึงต้องหมั่นฟังธรรมจะเป็นปัจจัยให้เกิดศรัทธา เกิดปัญญารู้ถูกต้องตรงต่อเหตุผล เท่ากับเป็นการสร้างบารมีให้กับตัวเอง ให้ได้ถึงฝั่งคือพระนิพพานที่ตนปรารถนา

สทฺธา นพฺธติ ปาเถยฺยํ

ศรัทธารวบรวมไว้ซึ่งเสบียงทาง

สทฺธีธ วิตฺตํ ปุริสสฺส เสฏฺฐํ

ศรัทธาเป็นทรัพย์อันประเสริฐของคนในโลกนี้

สทฺธาย ตรติ โอฆํ

ข้ามโอฆะได้ด้วยศรัทธา

สาธุ สาธุ สาธุ