 หนี้ |
หนี้...ใคร ๆ ก็รู้ คือสิ่งที่ต้องชดใช้ บางครั้งอาจต้องใช้ด้วยชีวิตเพราะเป็นหนี้ชีวิต แต่ส่วนใหญ่เรามักนึกถึงเฉพาะเรื่อง เงินทองอันเป็นของบาดใจ กู้ยืมเขามาไม่มีใช้เขาก็กลุ้มถึงกับฆ่าตัวตายเพื่อหนีหนี้ก็มี แต่บางครั้งเจ้าหนี้ก็ตายได้ เพราะเป็นเจ้าหนี้ไม่เป็น เราไม่เคยรู้เลยว่า ถึงเราไม่อยากเป็นทั้งลูกหนี้และเจ้าหนี้ แต่ก็ต้องเป็นทั้ง ๆ ที่ไม่อยากจะเป็น เพราะเหตุการณ์บังคับให้ต้องเป็น จะเป็นหนี้เขา ๑๐๐ บาท หรือ ๑๐๐ ล้านบาท ก็เท่ากัน เพระเรียกว่าเป็นหนี้เหมือนกันแต่ต่างกันตรงความรู้สึกต่างหาก มันต่างกันที่ตัวเลขที่ทำให้เรานอนไม่หลับ ต้องนอนก่ายหน้าผากเพราะกลัวตัวเลขที่ติดลบ หรือจำนวนเงินที่มีอยู่น้อยลง หรือไม่ก็กลัวว่าลูกหลานจะมีน้อยไป จึงไม่อยากใช้หนี้หรือคิดจะหนีหนี้เลยฆ่าตัวตายไปตามระเบียบ เพราะเราหนีใจที่เสียของตัวเองไปไม่ได้ ไม่รู้จักเอาใจที่เสียแลกใจที่ดีกลับมา หลายต่อหลายคนจึงต้องจบชีวิตลงไปด้วยหนี้ ทั้งฆ่าตัวเองหรือไม่ก็ถูกฆ่า แท้จริงแล้วจะเป็นหนี้เขา ๑๐๐ บาท หรือจะมากสักเท่าใดก็ตาม ถ้าเราไม่คิดใช้ก็ต้องเป็นหนี้อยู่ตลอดไป ไม่มีระยะปลอดหนี้ รวมทั้งดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นด้วย แต่ถ้าเราคิดจะใช้เขาจะหมดหนี้เมื่อใดก็อีกเรื่องหนึ่ง ความรู้สึกก็จะเปลี่ยนไป การคิดสั้นฆ่าตัวตายก็คงไม่มีการถูกทำร้ายชีวิตก็หมดไปด้วย เพราะไม่ได้คิดคดโกงเขา ดังนั้นความสำคัญจึงอยู่ที่ใจ ต้องใช้ใจแลกหนี้ หรือใช้ใจที่ดีแลกใจที่เสียกลับมา เอาความรู้สึกที่เสียไปกลับคืนมา ต่อสู้กับชีวิตข้างหน้าต่อไป ปลงสู้ไม่ใช่ปลงหนี แสวงหาสิ่งที่ดีและเป็นประโยชน์สุขแก่ชีวิตซึ่งมีอยู่มากมาย ถ้ารู้จักแสวงหาเหมือนปลาที่ต้องว่ายทวนน้ำอยู่เสมออย่าเป็นปลาที่ว่ายตามน้ำ เพราะปลาที่ว่ายตามน้ำนั้นเป็นปลาที่กำลังจะตายการเสียเงินทองหรือเป็นหนี้เขาก็เท่ากัน คือเหมือนกับไม่เสียอะไรเลย เสียความรู้หรือใจเสียไปแล้ว เสียมากทีเดียว แต่ถ้า...สูญเสียความเพียรพยายามที่จะต่อสู้กับอุปสรรคและปัญหาของชีวิตแล้วเหมือนตามทั้งเป็น
หนี้รัก เป็นหนี้อีกอย่างหนึ่งที่คนหนุ่มสาวถือเป็นความสำคัญยิ่ง จะเห็นได้จากบทเพลงโคลงกลอนต่าง ๆ ที่พรรณนาถึงความรัก ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเธอ เอาแหวนเธอคืนไปเอาใจฉันคืนมา หากเป็นหนี้แล้วขอจงเป็นหนี้รักเถิด ฯลฯ เป็นเรื่องของความรำพันและค่อนข้างเพ้อฝัน ซึ่งจะต้องให้เวลาให้โอกาส ให้ความคิดแก่เขาแล้วเขาก็คงจะทำใจได้ไปเอง เป็นเรื่องที่ควรให้อภัย แม้ผู้ใหญ่เองบางครั้งก็แย่เหมือนกัน เป็นเรื่องธรรมดา เป็นความต้องการของธรรมชาติ เพราะขาดสติและปัญญาที่จะใคร่ครวญต่างหาก ในโลกนี้จึงไม่มีใครสอนให้ใครทำอะไรได้หรอก เขาทำได้หรือเราทำได้ เพราะคิดได้เอง จึงทำด้วยตัวเอง เขาทำได้ก็ด้วยตัวของเขาเอง เราอาจเป็นเพียงผู้ใช้เสียงเตือนสติชี้แนะให้เขาได้ฟังได้คิดเท่านั้น
หนี้เกียรติยศ เป็นหนี้ที่ควรรู้ควรเข้าใจด้วย คือการไม่รักษาสัญญาในเรื่องบางเรื่องให้สัญญาแล้วก็ไม่รักษาสัญญา ชีวิตอาจหมดลงได้ด้วยหนี้เกียรติยศนี้ เช่นหนี้การพนันถือว่าเป็นหนี้เกียรติยศ ถ้าเบี้ยวไม่ใช้เขาเพราะขาดหลักฐานเพียงคำพูดเป็นการให้สัญญา หรือเศษกระดาษแผ่นเล็ก ๆ มีตัวเลขที่กำกับด้วยลายเซ็น แต่มีค่าเสมอด้วยชีวิต หลายต่อหลายคนต้องจบชีวิตลงเพราะไม่ชำระหนี้เกียรติยศนี้ นักพนันทั้งหลายควรระมัดระวังให้ดี ไม่ควรเผลอขาดสติในเรื่องนี้เพราะเป็นหนี้เกียรติยศ
หนี้ชีวิต หนี้ชีวิตนี้สำคัญมากที่เราต้องรู้ต้องเข้าใจ ตั้งแต่เราเป็นจุดเล็ก ๆ ในท้องของแม่ ต้องอาศัยเลือดเนื้อของแม่เป็นอาหาร ต้องอาศัยท้องของแม่เป็นที่อยู่อาศัยให้เกิดมาลืมตาดูโลก มีชีวิตอยู่ในโลกมาจนถึงทุกวันนี้ได้ แม่และพ่อเป็นผู้ให้ชีวิตแก่เรา ให้อาหาร ให้ที่อยู่อาศัย ให้ทุกอย่างแก่เรา แต่เราต้องการมากกว่านี้ เราไม่เคยรู้สึกเลยว่าท่านให้ชีวิตแก่เรา ไม่เคยรู้เลยว่าวันเกิดของเรานั้นเป็นวันที่แม่มีความทุกข์ เราจึงทำบุญวันเกิดของเราด้วยความสนุกสนาน หรือเขาบอกให้เราทำบุญวันเกิดเพื่อล้ออายุ เราก็ชอบใจเพราะเป็นคำคม หรือไม่เขาก็บอกให้เราประณามพ่อแม่ ผู้ใหญ่ เป็นคนไม่ดีเพราะไปกินเหล้าเมายา โง่ สมองนิ่มเหมือนควายเราก็ตบมือหัวเราะชอบใจ เราจึงให้อภัยคนไม่เป็นชอบที่จะซ้ำเติม ความรู้สึกว่า คนในโลกที่ไม่เคยทำความผิดนั้นไม่มี ความรู้สึกว่า แม่พ่อของเราให้ชีวิตเรามาย่อมเหนือกว่าสิ่งใดในโลก เพียงเสียงเพียงเครื่องนุ่งห่มอันน่าเลื่อมใสของเขา ก็ทำให้ใจของเราตกไปอย่างไม่รู้ตัว เราจึงต้องทุกข์หม่นหมองใจเมื่อวันตายของแม่มาถึง วันตายของแม่จึงเป็นความทุกข์อย่างหมดจดของเรา ในวันนั้นต้องร้องไห้คร่ำครวญ บ่นเพ้อรำพัน กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป เพราะเราคอยแต่เพ่งโทษผู้อื่นอยู่เสมอ แม้ผู้ให้กำเนิดก็ไม่เคยเว้น เพราะเราไม่รู้จักหนี้ชีวิตที่ต้องทดแทนและชดใช้ ตลอดจนผืนแผ่นดินที่เราอาศัยอยู่สืบต่อมาได้ ด้วยชาติ ศาสนา และราชบัลลังก์ที่คุ้มครองเราให้มีชีวิตเติบโตมาได้จนถึงทุกวันนี้ มีทุกข์บ้างสุขบ้างสลับกันไปเป็นธรรมดาธรรมชาติของมนุษย์ ทั้งหมดนี้เป็นหนี้ชีวิตที่ต้องทดแทนด้วยชีวิต สิ่งเหล่านี้ต้องอยู่ในความรู้สึกของเราทุก ๆ คน ที่เกิดมาบนผืนแผ่นดินนี้ อาศัยแผ่นดินนี้ให้มีชีวิตอยู่ได้มาจนถึงปัจจุบัน หนี้เงินทอง หนี้รัก หนี้เกียรติยศและหนี้ชีวิต ทุกชีวิตที่เกิดมาควรรู้ควรเข้าใจเพราะมีความสำคัญยิ่ง ทุกชีวิตต้องมีหนี้ด้วยกันทุกคน ไม่มีใครพ้นจากความเป็นหนี้ ความเป็นหนี้จึงไม่สำคัญ ความสำคัญจึงอยู่ที่ต้องเป็นหนี้ให้เป็น คืออยู่ที่ความคิดความรู้สึก ต้องคิดเป็นและพูดให้เป็นด้วย การพูดให้เป็นจึงหมายถึงต้องนิ่งเป็นด้วย มิฉะนั้นชีวิตอาจจบลงด้วยการฆ่าตัวเอง หรือถูกคนอื่นฆ่า แต่ก็ยังดีกว่าที่จะต้องจ้างให้คนอื่นมาฆ่า ก็เรียกได้ว่าฆ่าตัวเองเหมือนกัน เลือกเอาก็แล้วกันเพราะเป็นชีวิตที่เรามีสิทธิ์เต็มที่ แม้เราตายเอง เข็มสักเล่มก็เอาไปไม่ได้ ลงโลงเองก็ไม่ได้ เผาตัวเองก็ไม่ได้ ต้องอาศัยผู้อื่นเผาร่างเรา เรานั้นไม่สำคัญอะไรเลย ถึงแม้จะใหญ่ค้ำฟ้าหรือมั่งมีสักเพียงใดก็ตาม เมื่อตายลงก็จะไม่ทำให้อะไรต่อมิอะไรต้องเปลี่ยนแปลงไป ลมก็ต้องพัด ใบไม้ต้องไหวอยู่วันยังค่ำ ทุก ๆชีวิตจึงเปรียบดังหยดน้ำในมหาสมุทรหรือเพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น ล้วนไม่มีสาระเท่าใดนัก สำหรับชีวิตที่แสนจะน้อยนักรวดเร็วเหลือประมาณจะถึง ๓๐,๐๐๐ วันก็แสนยาก จึงควรทำชีวิตให้มีคุณค่ามากที่สุด ร่วมคิดร่วมทำ รวมพลังสติปัญญา ร่วมพัฒนาประเทศชาติอันเป็นที่รักยิ่งของเรา สังคมไทยของเราให้เจริญรุ่งเรืองตลอดไป คุณค่าของชีวิตจึงไม่ได้อยู่ที่ชีวิตที่ยืนยาวออกไป แต่อยู่ที่ว่าเราจะทำอย่างไรกับชีวิตที่ยืนยาวออกไป ให้มีชีวิตชีวา มีสาระต่างหาก คุณค่าของชีวิตอยู่ตรงนี้ |